...

ชื่อ :: ธีรเทพ ทรงศิริกุล
ชื่อเล่น :: เทพ
ชื่อที่ใช้ในอเมริกา :: Tyson Song (aka. T-So)

อายุ 25 ปี (ช)

เกิด 26 กรกฎาคม

สูง 6 ฟุต 6 นิ้ว (196ซม.) หนัก 212 ปอนด์ (105 kg)

รูปพรรณสัณฐาน :: ล่ำ สูงใหญ่ เกินมนุษย์มนา เป็นคนปักษ์ใต้โดยกำเนิด ผิวดำ คล้ำ ผมดำหยิกยาว หน้าตาเหมือนคนใต้ทั่วไปแต่ด้วยความที่ตัวใหญ่และคิ้วเข้มจึงทำให้ดูโหดเหี้ยม ไว้หนวดเป็นแนวเส้นเดียวที่คาง ทำผม Cornrow, ใส่แว่นแฟชั่นเป็นครั้งเป็นคราว และใส่นาฬิกา Rolex เรือนใหญ่ (ติดวัฒนธรรมจากอเมริกามาเล็กน้อย)

***ไอเดียหน้าตา***
   

แนวประมาณนี้อ่ะครับ จะทำให้หน้าตาดูเอเชียขึ้นอีกหน่อยก็ดี

อันนี้ Cornrow + ใส่แว่น เหอๆ

แล้วก็ถูกต้องแล้วครับ ผมสร้างเขาขึ้นมาในวินนิ่งนั่นเอง!!! ฮ่าๆๆ

******

นิสัยทั่วไป :: ออกแนวบ้าระหำ บ้าพลัง วางมาดเข้ม ชอบสนุกสนาน ชอบการท้าทาย ชอบเอาชนะ ไร้ซึ่งความเกรงใจต่อเพื่อนฝูง แต่เมื่อเพื่อนมีปัญหาจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ เกรงใจผู้หลักผู้ใหญ่ เล่นรู้จักกาลเทศะ เคารพผู้หญิง ไม่ทะลึ่ง เนื่องจากมีประสบการณ์แย่ๆกับความรัก  จึงไม่อยากจะมองผู้หญิงคนไหน แม้ว่าจะตรงสเป๊กตัวเองก็ตาม ไม่เข้าใจภาษาวัยรุ่น (เพราะไปเมืองนอกมานาน) เป็นคนไม่ซีเรียสกับชีวิต รักครอบครัว รักเพื่อนฝูง ทำทุกอย่างเพื่อความถูกต้อง ฉลาดหลักแหลม รู้ทันคนอื่นไปหมด บ้ากีฬาและดนตรี รักทะเลเป็นชีวิตจิตใจ

นิสัยดี :: เป็นคนซื่้อตรง พูดจริงทำจริง, ชอบช่วยเหลือผู้อื่น, จิตใจเข้มแข็ง, ขยัน, เห็นใจผู้ที่อ่อนแอกว่า, มีระเบียบวินัย, มีน้ำใจนักกีฬา, รักเพื่อนพ้อง

นิสัยเสีย :: ขี้เก๊ก, บ้าพลัง, บ้าเลือด, บ้าระหำ, ชอบแก้ไขปัญหาด้วยกำลัง (ซึ่งเขามักจะชนะอยู่บ่อยๆ), ขี้รำคาญ, ตะกละ, กินจุ

สิ่งที่ชอบ :: กีฬาทุกชนิด แต่ชอบอเมริกันฟุตบอลมากที่สุด, เพลงแนวเมทัล, ทะเลบ้านเกิด, ลมทะเล, เทคโนโลยี, รถ, กีต้าร์, ตำปูปลาร้า (!?!)

สิ่งที่เกลียด :: ตุ๊ด + เกย์ (ถ้าเจอจะโดนเขาถากถางตลอด), ชีส, คนกวนส้นเท้า (จะโดนเขาตอกกลับเป็นประจำ), คนคดโกง, พวกเพลย์บอย, เรื่องจุกจิก, เรื่องที่มีรายละเอียดมาก, ประวัติศาสตร์ และ วรรณคดี, อากาศหนาว

สิ่งที่กลัว :: การพ้ายแพ้, การสูญเสีย และ แมลงสาบ!?!

ความสามารถพิเศษ :: กีฬาทุกชนิด, กีต้าร์ (เมทัล!), รู้ทันคน, เรียนรู้อะไรได้เร็ว

สเป๊ก :: เทพจะชอบผู้หญิงที่มีจิตใจอ่อนโยนและเอื้ออารีอย่างแท้จริง (เขาจะดูออกว่าใครเสแสร้งเพื่อที่จะเอาใจเขา) ไม่แคร์เรื่องรูปร่างหน้าตามากนัก เขาจะชอบคนที่หน้าตาน่ารัก (ไม่แอ๊บนะ -*-), ผมสั้น (ลงมาปิดหู - แตะๆบ่า), รูปร่างเล็กๆ น่ารักน่าเอ็นดู (ไม่ถึงขั้นเหมือนเด็กนะ 160-170 กะลังดี) เนื่องจากเทพเป็นคนที่จริงจังกับความรักมาก เขาจะหาผู้หญิงที่ถึงขั้นจะมาเป็นแม่ให้ลูกเขาเลยทีเดียว

ประวัติ ::
เทพเป็นคนปักษ์ใต้โดยกำเนิด อยู่กินมากับทะเลตั้งเล็ก พ่อเป็นชาวประมงปลาใหญ่ ที่นานๆจะได้กลับบ้านซักทีนึง แม่เป็นครูโรงเรียนอนุบาล เวลาในวัยเด็กจะหมดไปกับการขายของตามชายทะเลให้นักท่องเที่ยวฝรั่งและว่ายน้ำสนุกสนานตามชายทะเลและด้วยความที่สนิทสนมกับเด็กฝรั่ง จึงทำให้เทพมีความชำนาญด้านภาษาพอสมควร จึงทำให้ได้ทุนนร.แลกเปลี่ยนไปยังอเมริกาเมื่อขึ้นม.3 และได้เกิดความสนใจในกีฬาอเมริกันฟุตบอลเป็นอย่างมาก ด้วยความที่เขาเป็นสูงใหญ่พอสมควรอยู่แล้ว เมื่อได้ไปเจออาหารอเมริกันบวกกับการฝึกอเมริกันฟุตบอล จึงทำให้ร่ายกายของเขากำยำขึ้นไปอีก

High School ที่เขาไปเรียนอยู่เห็นแววนักกีฬาของเขา จึงให้ทุนเรียนต่อไปจนจบ High School ในระหว่างสามปีนั้น เทพได้เล่นตำแหน่ง Linebacker ตัวจริงของรร.ทั้งสามปี และ ทำสถิติไว้มากมาย จนได้ทุนนักกีฬาเรียนต่อมหาลัยที่นั่น เทพก็ยังคงเล่นอเมริกันฟุตบอลตลอด4ปีในรั้วมหาลัย กระทั่งปีสุดท้ายเขาทำสถิติเป็นนักฟุตบอลเอเชียคนแรกที่ติดทีม All-American แต่ด้วยอาการเจ็บเรื้อรัง จึงทำให้เขาตัดสินใจไม่เล่นฟุตบอลอาชีพ และกลับบ้านเกิดของเขาในที่สุด แม่ของเทพเห็นความวุ่นวายใจของเขาที่ไม่ได้เป็นนักกีฬาอาชีพ จึงแนะนำให้เขาไปเป็นครู เพื่อหาความสบายทางจิตใจ อีกทั้งยังเป็นการพัฒนาตนเองไปในตัวด้วย...

วิชาที่จะสอน :: พละ

แนวทางในการสอน ::
(คำพูดของเทพ ในวันสัมภาษณ์สมัครเข้าเป็นครูที่โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา)
"....หลายๆคนคงจะคิดว่า สมัยนี้คนเราไม่จำเป็นจะต้องมีสมรรถภาพทางร่างกายก็เป็นคนที่เจริญได้... มันก็มีความเป็นไปได้... แต่ถ้าสมมุติว่า คุณจะต้องขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงาน แล้วต้องเดินต่อไปอีก ซัก... เอาประมาณหนึ่งกิโลก็แล้วกัน เพราะว่าที่ทำงานของคุณไม่มีรถเมล์ไปถึง ถ้าวันไหนคุณต้องรีบมากๆ อาจจะเพราะสายแล้ว หรือมีงานด่วน คุณจะไปทันได้อย่างไร ในเมื่อคุณออกวิ่งไปได้ร้อยเมตร คุณก็เหนื่อยหอบแล้ว หรื่อแม้กระทั่งว่าถ้าคุณหอบสังขารไปถึงได้ คุณก็ต้องใช้เวลาพักเป็นครึ่งชั่วโมงกว่าสมองของคุณจะเปลี่ยนจากโหมด "เหนื่อย" ไปเป็นโหมด "ทำงาน".... ใช่ มันอาจจะเป็นครั้งเป็นคราว แล้วถ้าเกิดช่วงไหนที่งานเข้ามากๆแล้วมีงานด่วนซักสิบวันติดๆกันล่ะ? ตำแหน่งการงานของคุณอาจจะไม่มั่นคงขึ้นมาได้เลยทีเดียว ความเห็นของผมต่อเรื่องนี้ก็คือ การมีสมรรถภาพทางร่างกายไม่ถึงกับจำเป็น เพราะเหตุการณ์ที่ผมสมมุติขึ้นก็คงจะไม่ได้เห็นกันบ่อยครั้ง แต่สมรรถภาพทางร่ายกายนั้น เป็นเหมือนกับกำไรชีวิต ที่ถ้ามีก็จะสร้างประโยชน์และความได้เปรียบให้กับตนเองเป็นอย่างมาก เพราะฉะนั้น ถ้าผมได้เป็นอาจารย์สอนวิชาพลศึกษาที่นี่ ผมจะสนันสนุนในนักเรียนมีความคิดเช่นนี้กับวิชาพลศึกษา โดยจะไม่ให้พวกเขามีสุขภาพที่ดีเพียงอย่างเดียว ผมจะสร้างเสริมความสามัคคี ความมีระเบียบวินัย และความรับผิดชอบให้พวกเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาจะได้ใช้ในชีวิตประจำวันควบคู่กันไปด้วย...."

edit @ 30 Jul 2008 16:49:50 by ๛•::ŁŭĪѕ•β!¥ą::•๛